HerVerbinden

Advies | Training | Lezingen | Expertise Geëscaleerde Scheidingen / Parental Alienation

Columns

Cadeaus en gezelligheid of vechten om de kinderen rond de feestdagen en vakanties?

Cadeaus en gezelligheid of sociaal isoleren en moeten vechten om de kinderen rond de feestdagen en vakanties?

Aandacht voor Respect voor elkaar is een goede zaak - zowel bij jongeren als bij volwassenen(ouders): Jong geleerd, Oud gedaan..

Ook in deze decembermaand, waarin de feestdagen (Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw) voor velen gezelligheid met familie en vrienden betekent, is het goed om even bij respect stil te staan. Het normale fatsoen op te brengen dat kinderen een vrije toegang tot hun beide ouders en familieleden aan beide kanten moeten hebben en daar geen gevoel van spanning bij ondervinden.
Dit is natuurlijk iets dat elke dag van het jaar aandacht verdient, toch (b)lijkt een appèl af en toe wel eens nodig.

In het kader van (v)echtscheidingen komt het helaas heel regelmatig -bijna stelselmatig- voor dat ouders (die waar de kinderen de meeste tijd bij wonen) het respect voor de andere (welwillende) ouder bij de eigen kinderen afbreken. Dit uit zich o.a. in gedrag, houding en verbale uitingen tegenover de kinderen, richting de elders wonende ouder en wordt niet zelden uitgebreid naar de sociale omgeving van die ouder (familie/vrienden).


Een bekend voorbeeld uit de praktijk rond omgangs/zorg-regelingen:
De ouder waar de kinderen wonen zegt: 'tja, mijn kind wil niet naar de andere ouder' dus..
(gaat het kind niet en kan de andere ouder hoog en laag springen.. ondanks eventueel met moeite via rechtbank verkregen omgangsregelingen en/of gemaakte afspraken in het ouderschapsplan; de frustraties en emoties lopen daarmee vanzelf hoog op..).

Vervolgens is het volgende 'argument':
Ja, maar ik kan hem/haar toch niet dwingen en aan de haren naar de ander toe sleuren? Dat klopt, aan de haren meesleuren is ook zeker niet de bedoeling.

Hier wordt dwingen van kinderen als iets slechts voorgesteld, terwijl normaal opvoeden dagelijks (af)dwingen van gewenst gedrag bij kinderen inhoudt: En nu naar bed.. Nu je tanden poetsen.. Nu je kamer opruimen.. Nu mee naar de tandarts.. Je moet drinken / je eten opeten.. Nu naar school.. Je gaat nu eerst je huiswerk doen.. enz. enz. eventueel voorzien van consequenties en sancties als er 'niet geluisterd' wordt.

Alleen wordt het idee dat het niet goed zou zijn om het kind 'te dwingen' (er als ouder voor zorgen dat het kind met regelmaat ook bij de andere ouder verblijft om de wederzijdse band in stand te houden), hier misbruikt om het eigen doel: dat het kind de andere ouder ook minder belangrijk gaat vinden, te ondersteunen. Het respect voor de andere ouder, dat meestal afwezig is, wordt zo ook bij het kind afgebroken.

Het kind zou echter geen belemmering moeten voelen om naar de andere ouder te (willen) gaan, of vrijelijk over de belevenissen bij de andere ouder te kunnen praten.

Deze spanningen worden primair door de volwassenen rond het kind gecreëerd.. Dat voelt een peuter/kleuter/kind/puber/adolescent haarfijn aan en durft op een gegeven moment niet meer tegen de wil van deze ouder, het 'thuisfront', in te gaan. Uit loyaliteit en 'overlevingsstrategie' wordt afgezien van verder contact met de andere ouder/familie. Dit kan soms maanden tot vele jaren duren. Wederzijdse vervreemding treedt op. Hierdoor kan bij het kind afwijkend gedrag ontstaan.


Deze actieve vorm van oudervervreemding kan tot ouderverstoting (P.A. Parental Alienation) leiden, van lichte,matige tot ernstige vorm. De verhouding en band tussen kind en andere ouder/familie raakt hierdoor ernstig verstoord en beschadigd. De eigenwaarde en identiteitsontwikkeling van het kind (het 'moeten' afwijzen van een belangrijk deel van de eigen identiteit) -de andere ouder- wordt hierbij geweld aangedaan en belast de sociaal emotionele ontwikkeling van het kind.

Een ouder die een kind sociaal isoleert en geen regelmatig contacten en verblijf met de andere ouder organiseert, is bezig met het afbreken van het respect voor de andere ouder bij het kind. De onderliggende boodschap: 'die andere ouder van jou is niet zo belangrijk' is wat de kinderen meekrijgen.

Ondertussen wordt meestal wel belangrijk gevonden én er voor gezorgd dat het kind op tijd op school is, op tijd in bed ligt, de kamer opruimt, huiswerk maakt, op tijd bij de sportclub is, naar de tandarts moet, meegaat naar verjaardagen en overige feestdagen viert, maar dan wel aan de 'eigen' familie-kant.. Opvoeden is meestal op dagelijkse basis afdwingen van gewenst gedrag bij het kind. Dat er dan wel dwang wordt gebruikt wordt in al deze normale gevallen niet als een probleem aangemerkt, aangezien het iets is wat de ouder zelf wil dat dat het kind moet doen. Zo leren kinderen te luisteren naar wat goed voor ze is. Deze uitoefening van het ouderlijk gezag en ouderlijke macht over het kind is een normaal en natuurlijk iets. De natuurlijke orde is zo georganiseerd. 


De grondslag voor regelmatig zorgen voor contact met beide ouders is het respect van de ene ouder tegenover de andere ouder én familie (van het kind). Op ex-partner-niveau is dit soms lastig op te brengen, echter het is de morele plicht én extra taak als ouder tegenover de kinderen om dit op blijvend mede-ouderniveau wél te doen, hoe lastig het misschien ook is de ander als mede-mens als mede-ouder te blijven zien, in plaats van als die vervelende 'k.... ex'.

Gerichte hulp en training van de ouder die daar klaarblijkelijk moeite mee heeft is op z'n plaats. Dit kan en moet zich soms uitstrekken tot nieuwe partners en familieleden. Wellicht dat dit in een gedwongen kader zal moeten gebeuren om de betrokken kinderen uit de knel te halen waar ze in zijn gebracht en worden gehouden. Ook aan de kinderen zal binnen het familie- en gezins- systeem gespecialiseerde hulp en begeleiding moeten worden geboden. Dit zou gerealiseerd kunnen worden met de inzet en ondersteuning van hierin gespecialiseerde HerstelTeams.

Er moet naar kinderen geluisterd worden en tot op zekere hoogte ook zeker rekening gehouden worden met hun wensen, echter uiteindelijk bepalen in de eerste plaats de ouders (volwassenen rond het kind) de structuur en grenzen waarbinnen het dagelijks leven van het kind zich afspeelt. Kinderen moeten vooral kinderen kunnen zijn en zich niet met volwassen zaken bezig hoeven houden.

Het kind moet bijgebracht worden dat de band die het óók met de andere ouder heeft gelijkwaardig en net zo belangrijk is als de band met de ouder waar het kind merendeels van de tijd woont. Dit is een taak van ouders/familie/sociale-netwerk en onderdeel van de invulling van het ouderschap, óók na een scheiding als partners. De kinderen scheiden niet mee op relatie-niveau; zij hebben hun eigen unieke band met hun ouders, ze hebben er maar twee, voor het leven.

Het zijn niet de kinderen die de normen en waarden waarnaar we als maatschappij willen leven bepalen. Het zijn de volwassenen die deze vormgeven en als ouders de grenzen aan de kinderen stellen, hen waarden bijbrengen, het voorbeeld geven. Jong geleerd, Oud gedaan.
Wederzijds respect is er daar één van.

© Erik van der Waal - HerVerbinden.nl  - 3 december 2015 (update column nov2014)

 

HV Billboard400px

Lid van: PASG
Internationale studiegroep high conflict divorce / parental alienation [ www.PASG.info ]
HerVerbinden nl PASG logo
Voorzitter Parental Alienation Study Group: William Bernet, M.D.
[Professor Emeritus, Department of Psychiatry, Vanderbilt University School of Medicine, Nashville, Tennessee, USA]


Lid van: EAPAP
European Association of Parental Alienation Practitioners
Trained by Karen Woodall - Family Separation Clinic, London, UK
www.eapap.eu
HerVerbinden nl EAPAP logo


LinkedIn profile:
LinkedIn 100x28px

 

    HerVerbinden-logo-v1-geel-r           Copyright 2014-2017  HerVerbinden.nl    |   Nederlands Expertisecentrum Hoog-Conflict Scheidingen   |  NEHCS.NL

HerVerbinden - KvK: 62647695 IBAN: NL91 SNSB 09079665 35 BTW: NL075516202B04